Akşam erken iner mapusâneye.

Ejderha olsan kâr etmez.

Ne kavgada ustalığın,

Ne de çatal yürek civan oluşun.

Kâr etmez, inceden içine dolan,

Alıp götüren hasrete

Akşam erken iner mapusâneye

İner, yedi kol demiri,

Yedi kapıya.

Birden, ağlamaklı olur bahçe.

Karşıda, duvar dibinde,

Üç dal gece sefası,

Üç kök hercai menekşe...

Aynı korkunç sevdâdadır

Göktü bulut, dalda kaysı.

Başlar koymağa hapislik.

Karanlık can sıkıntısı...

“Kürdün gelini”ni söyler maltada biri,

bense volta’dayım ranza dibinde

ve hep olmayacak şeyler kurarım,

gülünç, acemi, çocuksu...

Vurulsam kaybolsam derim,

Çırılçıplak, bir kavgada,

Erkekçe olsun isterim,

Hiçbiri olmaz halbuki,

Geçer süngüler namluya.

Başlar gece devriyesi jandarmaların...

Hırsla çakarım kibriti,

İlk nefeste yarılanır cıgaram,

Bir duman alırım, dolu,

Bir duman kindimi öldüresiye.

Biliyorum. “sen de mi?”diyeceksin,

Ama akşam erken idiyor mapusâneye.

Ve dışarda delikanlı bir bahar,

Seviyorum seni,

Çıldırasıya...

Ahmed ARİF